شرح
كه در باب نذر ، وارد شده بر عمومش باقى هست و تخصيص نخورده امّا اگر اين احتمال مطرح شد كه آن ادلّه تخصيص بخورد چه مانعى دارد رجحان و خصوصيّتى كه در متعلق نذر ، معتبر است به وسيلهء نفس نذر تحقّق پيدا كند و ثابت شود كه در فرض مذكور ، مسئله و مشكلهء عباديّت « 1 » به اين طريق « 2 » حل مىشود كه : نفس نذر - نه امر متعلّق به وفاى به نذر - مشكلهء عباديّت را حل مىكند يعنى : مكلّف ، احرام قبل از ميقات را نذر مىكند ، « عبادة مشروطة به قصد القربة » ، كه عنوان عباديّت در « منذور » اعتبار دارد و در نذر ، نسبت بهعنوان عبادت تصريح مىشود و اگر نذر به يك امر عبادى « 3 » متعلّق شد ، مانعى ندارد كه نفس آن نذر ، مشكلهء عباديّت را حل نمايد و در نتيجه بهعنوان ديگرى نياز نداريم كه از طريق آن ، مشكلهء عباديّت را حل كنيم .
تذكّر : اگر در مورد نذر احرام قبل از ميقات « 4 » ، دليل خاص وجود نداشت ، نمىتوانستيم اين مطلب را بيان كنيم لكن چون دليل خاص و قطعى بر صحّت آن دو عمل دلالت مىكند در مقام توجيه دليل برآمده « 5 » تا آن را بر قواعد منطبق كنيم .
هامش
( 1 ) - در احرام قبل از ميقات و صوم در سفر - در صورت نذر .
( 2 ) - طريق دوّم حل اشكال .
( 3 ) - « بما هو عبادة » .
( 4 ) - و همچنين صيام در سفر .
( 5 ) - بدون جهت نمىتوان گفت به واسطهء نذر ، رجحان تحقق پيدا مىكند . آيا اگر كسى نذر كرد يك نماز پنج ركعتى را « عبادة » اتيان كند آن صلات ، مشروعيت و عباديت پيدا مىكند ؟ خير ! .