لا يقال : لا يجدي صيرورتهما راجحين بذلك في عباديتهما ضرورة كون وجوب الوفاء توصليّا لا يعتبر في سقوطه الا الاتيان بالمنذور بأيّ داع كان [ 1 ] .
فانّه يقال : عباديتهما انّما تكون لاجل كشف دليل صحّتهما عن عروض عنوان راجح عليهما ملازم لتعلّق النّذر بهما [ 2 ] .
شرح
[ 1 ] - شما - مصنّف - به قسمتى از سؤال - يا اشكال - مذكور جواب داديد لكن بخشى از اشكال هنوز حل نشده .
اشكال : فرموديد احرام قبل از ميقات و همچنين صيام در سفر با تعلّق نذر ، نسبت به آنها راجحيّت پيدا مىكنند و مشروع مىشوند لكن اشكال ما اين است كه :
تنها مشروعيّت و رجحان كفايت نمىكند بلكه بايد آن دو عمل ، داراى عنوان عبادى باشند به عبارت ديگر : بايد يك امر عبادى به احرام قبل از ميقات - و همچنين صيام در سفر - تعلّق گيرد و « عباديّا » تحقّق پيدا كند .
سؤال : آيا مىخواهيد عباديّت آن دو عمل را از « اوفوا بالنّذور » استفاده كنيد ؟
جواب : بديهى است كه « اوفوا بالنّذور » وجوبش توصّلى هست و اگر كسى بخواهد به نذر خود وفا كند ، لازم نيست قصد قربت نمايد ، وفاى به نذر ، مانند اتيان صلات نيست كه وجوبش تعبّدى باشد بلكه مانند اداى دين ، وجوبش توصّلى هست البتّه در توصّليّات مىتوان قصد قربت نمود امّا لازم نيست انسان در اتيان آنها قصد قربت نمايد .
[ 2 ] - جواب : مصنّف رحمه اللّه دو طريق براى حلّ اشكال بيان كردهاند كه اينك به توضيح آن دو مىپردازيم :
همراه « 1 » تعلّق نذر ، نسبت به احرام قبل از ميقات « 2 » ، يك عنوان عبادى برآن منطبق مىشود و انطباق آن عنوان راجح عبادى كه با تعلّق نذر ، ملازم است ، سبب مىشود احرام قبل از ميقات عباديّت پيدا كند البتّه عباديّت آن به خاطر امر متعلّق به وفاى به نذر نيست بلكه از آن طريق فقط مشروعيّتش را ثابت مىكنيم امّا مسألهء عباديّت از طريق عنوانى
هامش
( 1 ) - طريق اول حل اشكال .
( 2 ) - و همچنين صوم در سفر .