شرح
را اعاده نمائى .
تذكّر : يكى از مشكلات روايت مذكور كه مصنّف ، متعرّض آن نشدهاند لكن در فقه ، بحثش را كرده و توجيهاتى دربارهء آن نمودهاند اين است كه :
طبق بعضى « 1 » از فقرات همين روايت در مواردى كه تمام نماز با استصحاب طهارت خوانده شده باشد ، و بعد از نماز كشف خلاف شده ، اعاده نماز لازم نيست امّا در فقرهء محلّ بحث كه مقدارى از نماز - مثلا دو ركعت - با استصحاب طهارت ، واقع شده و در اثناء نماز ، توجّه به نجاست لباس پيدا شده ، امام ( ع ) طبق روايت زراره فرمودهاند بايد نماز اعاده شود .
بهعبارت ديگر اگر شما دو ركعت نماز را با استصحاب طهارت خوانديد و در اثناء نماز ، متوجّه شديد كه نجاستى در لباستان هست ، بايد نماز را بشكنيد و اعاده نمائيد امّا اگر تمام نماز را با استصحاب طهارت خوانديد ، و بعد از نماز متوجّه شديد كه تمام نماز را با لباس نجس خواندهايد ، اعاده ، لازم نيست - حكم اثناء نماز شديدتر از حكم بعد از نماز است -
ب - « و ان لم تشك ثم رأيته رطبا قطعت الصّلاة . . . » .
اگر قبل از نماز يقين به طهارت داشتى ، و شكّى مطرح نبوده - و استصحاب طهارت نكردى - لكن وسط نماز نجاستى در لباس خود ديدى كه خشك نشده و مرطوب بود ، در اين صورت ، نماز را قطع كن و لباس را تطهير نما و از همانجا كه نماز را قطع نمودى ، ادامه بده « 2 » چون ممكن است آن نجاست در اثناء نماز بر لباس
هامش
( 1 ) - فقرهء سوّم روايت .
( 2 ) - البتّه روايت را بايد به موردى حمل كنيم كه غسل ثوب در وسط نماز ، منافاتى با خصوصيّات معتبر در نماز نداشته باشد ، مثلا شستن لباس ، مستلزم فعل كثير ، استدبار قبله و از بين رفتن موالات نباشد .