لا يقال : هذا لو قيل بدلالتها على استحباب نفس العمل الذي بلغ عليه الثواب بعنوانه ، و اما لو دل على استحبابه لا بهذا العنوان ، بل بعنوان أنه محتمل الثواب ، لكانت دالّة على استحباب الإتيان به بعنوان الاحتياط ، كأوامر الاحتياط ، لو قيل بأنها للطلب المولوي لا الإرشادي [ 1 ] .
شرح
چون ما بيان كرديم كه عنوان « احتياط » در موردى است كه وجود « امر » براى ما « مشكوك » باشد نه ثابت .
و لذا اگر اخبار من بلغ ، دلالت بر استحباب يك عملى بكند آن عمل مانند سائر مستحبات گشته ، و ديگر با « ثبوت » امر ، معنا ندارد كه « احتياط » بكنيم .
تذكّر : قدر متيقّن از اخبار « من بلغ » مواردى است كه منشأ شك ، روايت ضعيف باشد نه فتواى مجتهد . مثلا روايت ضعيفى مىگويد : كه دو ركعت نماز با فلان خصوصيّت داراى ثواب و مستحب است و براى ما شك ، حاصل مىشود ، ولى اخبار « من بلغ » مىگويد آن نماز مستحب است و قدر متيقّن از اخبار « من بلغ » همين فرض است نه در صورتى كه منشأ شك ، فتواى مجتهد باشد .
خلاصه : نگوئيد اگر اخبار « من بلغ » دلالت بر استحباب و ثبوت « امر » بكند ، راه براى جريان احتياط باز است زيرا اگر امر استحبابى موجود باشد عنوان « احتياط » كنار مىرود و اصلا احتياط در مواردى است كه واقع ، براى انسان مجهول باشد امّا اگر اخبار من بلغ دلالت بر استحباب و ثبوت امر بكند ديگر « احتياط » معنا ندارد .
[ 1 ] - در مورد اخبار « من بلغ » دو نظريّه وجود دارد :
الف - اخبار « من بلغ » دلالت بر استحباب و ثبوت « امر » مىكند مثلا روايت ضعيفى دلالت مىكند كه دو ركعت نماز با فلان خصوصيّت در روزهاى سهشنبه ثواب دارد در اين صورت ، آن دو ركعت بهعنوان « خودش » ( نه بهعنوان « احتياط » ، ) مستحب