تخطي إلى المحتوى الرئيسي

إيضاح الكفاية (فارسى) — صفحة 99

مساهمون:

ص٩٩
السّادس : لا وجه لتوهّم وضع للمركّبات ، غير وضع المفردات ، ضرورة عدم الحاجة إليه ، بعد وضعها بموادّها ، في مثل ( زيد قائم ) و ( ضرب عمرو بكرا ) شخصيّا ، و بهيئاتها المخصوصة من خصوص إعرابها نوعيّا ، و منها خصوص هيئات المركّبات الموضوعة لخصوصيات النّسب و الإضافات ، بمزاياها الخاصّة من تأكيد و حصر و غيرهما نوعيّا ؛ بداهة أنّ وضعها كذلك و اف به تمام المقصود منها ، كما لا يخفى ، من غير حاجة إلى وضع آخر لها بجملتها [ 1 ] .
شرح
تعجّبى كيف رضى المتوهّم أن يجعل كلامهما ناظرا الى ما لا ينبغى صدوره عن فاضل فضلا عمن هو علم فى التّحقيق و التّدقيق » .

امر ششم « وضع » مركّبات

[ 1 ] - سؤال : « وضع » مركّبات يعنى جملات اسميّه و فعليّه به چه كيفيّتى است ؟ جواب : ابتداء « وضع » يك جملهء اسميّه را مورد تجزيه و تحليل قرار مىدهيم تا پاسخ سؤال مذكور ، مشخّص شود . جملهء اسميّهء « زيد قائم » را در نظر مىگيريم تا ببينيم در آن جمله چند « وضع » ملحوظ شده است . جملهء مذكور ، مركّبى است كه داراى مفرداتى مىباشد كه آن مفردات ، داراى ، « وضع » هائى به شرح زير است : الف : 1 - « زيد » - زاء ، ياء و دال - كه مبتداء است داراى « وضع » شخصى مىباشد يعنى مادّهء مذكور براى فرد خاصّى وضع شده است . ب : 2 و 3 - « قائم » هم داراى دو « وضع » به شرح زير است و مستفاد از عبارت