در صورتى كه باقى ماندهء راهى كه مىخواهد برود ، در حدّ مسافت باشد ، نمازش قصر مىگردد . 29
5 . حرام نبودن سفر . بنابر اين ، اگر سفر حرام باشد نماز تمام است . 30 ملاك در حرمت سفر ، حرام بودن اصل سفر يا هدف آن است نه مطلق ارتكاب فعل حرام در سفر . بنابر اين ، ارتكاب عملى حرام ، مانند نوشيدن شراب در سفرى كه اصل آن مباح است ، موجب اتمام نماز نمىشود . 31
در حرام بودن سفر ، تفاوتى بين ابتدا و ادامهء آن نيست . بنابر اين ، چنانچه سفر در آغاز مباح باشد ، ليكن در ادامه به جهت قصد گناه از سفر ، حرام گردد ، از آن لحظه به بعد نماز تمام است و چنانچه در آغاز به جهت قصد معصيت ، حرام باشد ، ليكن در اثنا تبدّل قصد از معصيت به طاعت - مثلا زيارت - حاصل شود ، در صورتى كه مقدار باقى مانده در حدّ مسافت باشد ، نمازش قصر خواهد شد . 32 برخى گفتهاند : اگر مجموع راه پيموده شده به مقدار مسافت باشد ، نمازش قصر است ؛ هرچند باقى مانده كمتر از حدّ مسافت باشد . 33
6 . براى شكار جهت سرگرمى نباشد . مسافرت كردن براى شكار يا به انگيزهء خوش گذرانى و سرگرمى است يا به جهت تهيهء آذوقهء خانواده و يا براى تجارت . بدون شك ، شكار رفتن با دو هدف آخر جايز است ؛ چنان كه در سفر شكارى با انگيزهء نخست ، نماز تمام است و چنين سفرى موجب قصر نماز نمىشود ؛ ليكن در حرمت اين نوع سفر شكارى اختلاف است . بنابر قول به حرمت ، تمام بودن نماز به جهت حرمت سفر است ؛ اما بنابر قول به جواز ، تمام بودن نماز به دليل خاص مىباشد .
سفر شكارى به انگيزهء تهيهء آذوقه موجب قصر نماز و افطار روزه مىشود ؛ ليكن به انگيزهء تجارت اختلاف است كه آيا موجب قصر نماز و افطار روزه مىشود يا تنها موجب افطار روزه مىگردد و نماز در آن تمام است . 34
7 . خانه به دوش نبودن . بنابر اين ، نماز باديه نشينان كه دريك جا استقرار ندارند ، بلكه در جاهاى سرسبز و پر آب و علف فرود مىآيند و منزل مىكنند تمام است .
فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بيت (ع) (فارسى) — صفحة 473
مساهمون: موسسه دائرة المعارف فقه اسلامى بر مذهب اهل بيت ( ع )
ص٤٧٣