لغوى مراد است و اين غير از عنوان « اهل بيت » مىباشد . لذا برخى خلط مبحث كرده و مىگويند : كلمهء « اهل » فقط بر زن اطلاق مىشود .
آرى ، واژهء « اهل » بر زن اطلاق شده و كسى منكر اين معنا نيست . امّا عنوان « اهل بيت » ، عَلَميّت پيدا كرده وعنوان مشير قرار گرفته ، جعل ثانوى پيدا كرده و اصطلاح شده است .
به سخن ديگر ، اين عنوانى است كه مصداقى در لسان كتاب و سنّت جز محمّد و آل محمّد ، يعنى حضرات اهل عصمت عليه وعليهم السلام ندارد . اگر ذريّهء آن حضرت نيز ملحق شود ، از باب « أَلحَقْنَا بهِمْ ذُرِّيَّتهُمْ » « 1 » است ؛ يعنى از باب الحاق است و گرنه در حال اطلاق افراد ديگرى مراد نيست و تفصيل اين مطلب در آينده خواهد آمد ، ان شاء اللَّه .
چرا « اهل بيت النبوّة » ؟
پيشتر اين پرسش مطرح شد . اين پرسش را به چهار وجه مىتوان پاسخ داد كه هر كدام به كتاب و سنّت مستند است و احتمال دارد هر يك از آنها مراد باشد و شايد هر چهار وجه مراد باشد .
وجه يكم . از نظر لغوى واژهء « بيت » با واژهء « دار » فرق دارد . بيت اخص از دار است . ترجمهء فارسى « بيت » اتاق و « دار » خانه است . در واقع ، خانه متشكل از اتاق و متعلّقات آن است .
از طرفى ، چه « بيت » باشد و چه « دار » ، بايستى آن مكان ، در ، ديوار ، سقف و حصارى داشته باشد ، هر چند حصار از پارچه يا از مواد نايلونى باشد . خانه يا اتاق ، چون حصار دارد ، محلّ آسايش ، استقرار و زندگى انسان است ، حتى چادرنشينان نيز در چادرهايشان استقرار دارند و زندگى مىكنند . اين حصار از غير محفوظ است و از
هامش
( 1 ) . سورهء طور ( 52 ) : آيهء 21 ؛ « فرزندانشان را به آنها ملحق مىكنيم » .