هستند ؛ يعنى اين امانت وسعت دارد كه شايد بتوان معناى سعه و توسعهء دايرهء امانت را از اضافهء واژهء « امناء » به واژهء « الرحمان » و خصوصيّت « الرحمان » در اين وصف استفاده كرد .
افزون بر اين ، عبارت هيچ قيدى ندارد و هيچ متعلّقى بر آن ذكر نشده است كه شايد همين حذف متعلق ، بيانگر عموم باشد .
بنابر گسترهء رحمت الهى ، خداوند همه چيز را به دست ائمّه عليهم السلام سپرده است و آنان امينان خداوند متعال در هر چيز هستند .
البتّه پيشتر بيان شد كه تمام هستى بر اساس رحمت الهى است . اصل وجود ، متفرّعات و آثار آن همگى از رحمت خداى سبحان است . آن جا كه مىفرمايد :
« وَمِنْ رَحْمَتِهِ جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَالنَّهارَ لِتَسْكُنُوا فيهِ وَلِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ » ؛ « 1 »
و از رحمت اوست كه براى شما شب و روز را قرار داد تا در آن آرامش يابيد و در جست و جوى فضل و فزونى خداوند باشيد .
بنابراين ، رحمت واسعهء الهى كه همهء هستى آن بستگى دارد ، اقتضا كرده كه همهء هستى با همهء ابعاد و جزئيّاتش به دست ائمّه عليهم السلام سپرده شود . اين ، از ظاهر اطلاق كلام به دست مىآيد و از اين جا سومين طرف امانت روشن مىشود .
ائمه عليهم السلام چه صفات و حالاتى را دارا هستند كه خداوند متعال آنان را امناى رحمان برگزيد و جهان هستى را با همهء گسترهاش به آنان سپرد ؟
اگر انسان بخواهد يك كتاب هزار تومانى را به دست كسى امانت بسپارد ، در حد ارزش هزار تومان تحقيق مىكند تا به آن شخص مطمئن شود و آن گاه كتاب را به او به امانت مىسپارد .
هامش
( 1 ) . سورهء قصص ( 28 ) : آيهء 73 .