« وَمَا تَشاءُونَ إِلا أَن يَشاءَ اللَّهُ » ؛ « 1 »
همانا خداى تعالى قلبهاى ائمه عليهم السلام محل ورود اراده خود قرار داده است ؛ از اين رو آن هنگام كه خدا چيزى را بخواهد ، آنان نيز مىخواهند و اين همان كلام خداى تعالى است كه « شما نمىخواهيد مگر آن چه را كه خدا بخواهد » .
و براى اين مطلب توضيح بيشترى خواهد آمد .
البته اگر در موردى تصريح و يا قرينه باشد كه خداوند متعال چيز خاصّى را نزد اهل بيت عليهم السلام ننهاده ، اطلاق نسبت به آن منعقد نخواهد بود .
اضافهء « امناء » به « الرحمان »
همان گونه كه اشاره شد ، در اين عبارت واژهء « امناء » به واژهء « الرحمان » افزوده شده است . چرا نفرمود : « امناء اللَّه » ، « امناء الربّ » و . . . ؟
به نظر مىرسد اين وصف جهت افادهء همان اطلاق بيان شده است ؛ يعنى از اطلاق كلام استفاده مىشود كه آنان امينان خداى رحمان هستند ، نه فقط در جهات مادّى و معنوى ؛ بلكه بدون هيچ قيدى آنان معتمَدين خداى رحمان هستند . چرا ؟
چون ما در توضيح واژه « الرحمان » وصف رحمانيّت بارى تعالى را شرح داديم كه با توجّه به اين آيه كه مىفرمايد :
« وَرَحْمَتي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ » ؛ « 2 »
و رحمت من همه چيز را فرا گرفته است .
و با عنايت به اين گستره رحمت ، ائمّه عليهم السلام امينان خداى رحمان بر هر چيز
هامش
( 1 ) . بصائر الدرجات : 537 ، حديث 47 .
( 2 ) . سورهء اعراف ( 7 ) : آيهء 156 .