و أمناء الرحمان
امينان خداى رحمان
و ( سلام بر شما ) اى امينان رازهاى خداى رحمان .
ائمّه عليهم السلام امانتداران خداى رحمان هستند . واژهء « امناء » جمع « امين » به معناى امانتدار است ، كسى كه به او اطمينان دارند و چيزى به او مىسپارند . در اين عبارت ، خداوند متعال به وصف رحمانيّت موصوف شده و واژهء « امناء » به « الرحمان » اضافه شده است كه نكتهاى دارد .
معناى امانت
امانت از مفاهيمى است كه تقوّم به جهاتى دارد كه بايستى آن جهات تحقّق پيدا كنند تا اين مفهوم پديد آيد . به عبارت ديگر ، امانت از مفاهيم ذات اضافه است . امانت سه طرف دارد :
1 . امانتگزار ، اگر نباشد ، امانت پيدا نمىشود .
2 . امانتپذير ، كه امانت را تحويل مىگيرد و تا كسى مورد اطمينان و اعتماد نباشد عقلا چيزى نزد او نمىسپارند .
3 . شىء امانتى ، البته لازم نيست عينى از اعيان باشد . چنان چه مطلبى به كسى گفته شود و از او بخواهند آن را حفظ كند ؛ يعنى فاش نشود آن مطلب نزد آن كس امانت است ، همان گونه كه مىفرمايند : « إنّ المجالس بالأمانات » . « 1 » بنابراين شىء امانتى گفتارى يا مالى مىتواند باشد . به عبارت ديگر ، معنوى يا مادى باشد .
نتيجه اين كه تا اين سه طرف جمع نشود ، عنوان امانت تحقق نخواهد پذيرفت .
هامش
( 1 ) . عيون أخبار الرضا عليه السلام : 2 / 80 ، التوحيد ، شيخ صدوق : 253 .