2 . سپردن امانت با اذن تصرّف : گاهى انسان امانتى را نزد شخصى قرار مىدهد و به او اجازه نيز مىدهد كه به نفع خودش مىتواند در آن تصرّف كند .
3 . سپردن امانت و اجازه تصرّف به صورت مطلق : گاهى انسان چيزى را نزد كسى امانت مىگذارد و به او اجازه مىدهد هر گونه كه صلاح مىداند در آن تصرّف كند .
4 . سپردن امانت با اجازه تصرّف خاصّى : انسان چيزى را نزد كسى امانت مىگذارد و به او اجازه مىدهد كه در جهت خاصّى كه مورد نظر است در آن تصرّف نمايد سپس تحويل دهد .
گفتنى است كه ائمّه عليهم السلام از جهاتى داراى مقام امانتدارى هستند :
1 . عصمت : آنان معصوم هستند ؛
2 . علم : آنان به همهء ملاكات عالمند ؛
3 . رحمت : آنان مظاهر رحمت واسعهء الهى هستند .
از طرفى ، آنان از رذايل اخلاقى همچون بخل ، حسدورزى ، حقد و كينهتوزى به دور هستند . گاهى بخل سبب خيانت در امانت مىشود و گاهى حسادت و گاهى حقد و كينهتوزى . بنابر روايتى امام سجّاد عليه السلام فرمود :
لو أنّ قاتل أبي الحسين بن علي ائتمنني على السيف الّذي قتله به لأدّيته إليه ؛ « 1 »
اگر قاتل پدرم همان شمشيرى را كه پدرم را به آن به قتل رساند ، به من امانت دهد ، هرگز در آن خيانت نمىكنم و حتماً آن را برمىگردانم !
معلوم است كه آن حضرت از شمر خوشش نمىآمد ؛ امّا در امانت خيانت نمىكرد .
هامش
( 1 ) . الامالى ، شيخ صدوق : 8 / 3 ، حديث 374 .