تأكيد مىكند كه اين نتيجهء ثمرهء ايمان آنهاست و اعمال صالح آنهاست .
/ 227 [ 20 ] دنبالهء آيات فرق ديگرى را بيان مىدارد :
«
وَ أَمَّا الَّذِينَ فَسَقُوا فَمَأْواهُمُ النَّارُ
- اما عصيان پيشگان منزلگاهشان آتش است . » فاسق از صراط مستقيم بيرون است يعنى از صراطى كه به بهشت خدا و خشنودى او منتهى مىشود . فاسقان به آتش مىروند . در اين دو آيه انديشهء مهمى است و آن اين است كه آيندهء انسان مرهون عمل اوست در دنيا . او مىتواند جاى خود را در بهشت قرار دهد هم چنان كه مىتواند به جهنم رود .
«
كُلَّما أَرادُوا أَنْ يَخْرُجُوا مِنْها أُعِيدُوا فِيها
- هر گاه بخواهند از آن بيرون آيند بار ديگر آنها را به درون آتش باز گردانند ، » زيرا چيزى كه انسان را از آتش بيرون مىآورد ايمان او به خدا و عمل صالح اوست و اينان نه از ايمان به خدا بهرهاى داشتهاند و نه از عمل صالح . نيز معلوم مىشود كه اهل دوزخ از بيرون آمدن از دوزخ نوميد نيستند ، زيرا هر بار مىخواهند خود را خلاص كنند ولى سعيشان بىفايده است .
« مؤمنان - به دوزخيان - مىگويند : به اين دروازهها بنگريد ، آنان به دروازههاى باز بهشت نگاه مىكنند و خيال مىكنند كه اين درها رو به دوزخى است كه در آن عذاب مىكشند و مىپندارند كه مىتوانند با رساندن خود به آن جا از عذاب رهايى يابند ؛ لذا در درياهاى آب جوشان دوزخ شروع به شناكردن مىنمايند و از برابر دوزخبانان مىدوند اما دوزخبانان خود را به آنان رسانده با گرزها و پتكها و تازيانههاى خود ايشان را مىزنند . آنها پيوسته حركت مىكنند و اين عذابها پيوسته بر آنان فرود مىآيد و وقتى خيال مىكنند كه به دروازههاى بهشت رسيدهاند آنها را به روى خود بسته مىبينند . و دوزخبانان با گرزهاى خود آنها را به عقب مىرانند و به ميان جهنم سرنگونشان مىسازند » .
/ 228 «
وَ قِيلَ لَهُمْ ذُوقُوا عَذابَ النَّارِ الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ
- و بگويندشان بچشيد عذاب آتشى را كه دروغش مىپنداشتيد . »