است نه جاى آسايش و راحت و تنها فرصتى است براى مهيا شدن به زيستن در سراى ابدى . در بستر بودن حالت توقف است از سعى و عمل . اين ياران بستر ، سعى و عمل را رد مىكنند . جدا شدن پهلو از رختخواب وداع با خواب است .
به راستى چگونه انسان اسير بستر شود در حالى كه مىداند جهان آخرت راحت و عذابش مبتنى بر همين عالم دنياست .
«
يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَ طَمَعاً
- پروردگارشان را با بيم و اميد مىخوانند . » ترس از آتشى كه سرانجام با آن روياروى خواهند شد و اميد به بهشتى كه در هر كار نيك كه مىكنند در جستجوى آن هستند . حضرت امير ( ع ) در وصف مؤمن مىگويد : مؤمن هر چيز را كه عاقبتى محمود داشته باشد آهنگ آن خواهد كرد هر چند كه در مرحلهء گمان باشد .
سوم : انفاق در راه خدا
«
وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ
- و از آنچه به آنها روزى دادهايم انفاق مىكنند . » / 225 همواره در اين انديشهاند كه از آنچه خدا به آنها داده است چيزى در راه خدا انفاق كنند ، حتى بيش از آن كه در فكر خود باشند .
بدين طريق شايسته است كه انسان پيش از آن كه دربارهء دنيا فكر كند دربارهء آخرت بينديشد .
[ 17 ] سپس قرآن مردم را ترغيب مىكند كه به اين فرقه از مردم اقتدا كنند ، زمانى كه به طور ابهام از پاداش نيك آنان در نزد خدا ياد مىكند . ابهامى كه بسى از تصريح رساتر است .
«
فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ
- و هيچ كس از آن مايه شادمانى خبر ندارد كه به پاداش كارهايى كه مىكرده است ، برايش اندوخته شده . » به هر زبان و بيان كه بهشت را وصف كنى هنوز پايينتر از واقعيت آن