« اللَّهُ لَطيفٌ بِعِبادِهِ يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ وَهُوَ الْقَوِيُّ الْعَزيزُ » ؛ « 1 »
خداوند نسبت به بندگان رحمت و شفقت دارد ، هر كه را بخواهد روزى مىدهد و او توانا و مقتدر است .
اين آيه از دو جهت عموميت دارد : عموميت در لطف و رحمت بر بندگان ، و عموميت در انواع رزق .
خداى تعالى در اين آيه رزق بندگان را بر لطف خويش مترتب كرده است . اين رزق انواع روزىها - اعم از مادى و معنوى و شخصى و نوعى - را در برمىگيرد . به عبارت ديگر هر آن چه كه خير باشد و از ناحيه خداى تعالى برسد ، عنوان رزق بر آن صدق مىكند و از باب لطف و رحمت الاهى است . پس هدايت نيز رزق الاهى و از سر لطف خداوند متعال است . به همين جهت خداى تعالى مىفرمايد :
« إِنَّ عَلَيْنا لَلْهُدى » ؛ « 2 »
برماست كه هدايت كنيم .
بر اساس اين آيهء شريفه ، هدايت خلق بر خدا و هر كس كه به نحوى در هدايت خلق مؤثر باشد قطعاً عامل خداى تعالى و منصوب از ناحيه اوست . هدايت خداوند متعال نيز همهء مخلوقات را در برمىگيرد . در كتاب خدا آمده است :
« قالَ رَبُّنَا الَّذي أَعْطى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى » ؛ « 3 »
بگو پروردگار ما كسى است كه به هر چيزى آفرينش آن را بخشيده ، سپس هدايتش كرده است .
از اين آيه استفاده مىشود كه همه مخلوقات از ناحيه خدا هدايتى در خور شأن
هامش
( 1 ) . سوره شورى : آيه 19 .
( 2 ) . سوره ليل : آيه 12 .
( 3 ) . سوره طه : آيه 50 .