اگرچه صغير باشند ، يك مدّ به آن فقير بدهد .
( مسأله 1346 ) كسى كه قضاى روزه رمضان را گرفته ، اگر بعدازظهر عمداً كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، بايد به ده فقير ، هر كدام يك مدّ ، طعام دهد . و اگر نمىتواند بايد سه روز پى در پى روزه بگيرد .
جاهائى كه فقط قضاى روزه واجب است
( مسأله 1347 ) در چند صورت فقط قضاى روزه بر انسان واجب است و كفّاره واجب نيست :
اول آن كه روزه دار در روز ماه رمضان عمداً قى كند .
دوم آن كه در شب ماه رمضان جنب باشد و به تفصيلى كه در مسأله 1278 گفته شد ، تا اذان صبح از خواب دوم بيدار نشود .
سوم عملى كه روزه را باطل مىكند ، به جا نياورد . ولى نيّت روزه نكند ، يا ريا كند ، يا قصد كند كه روزه نباشد .
چهارم آن كه در ماه رمضان غسل جنابت را فراموش كند و با حال جنابت يك روز يا چند روز روزه بگيرد .
پنجم آن كه در ماه رمضان بدون اينكه تحقيق كند صبح شده يا نه ، كارى كه روزه را باطل مىكند ، انجام دهد . بعد معلوم شود صبح بوده . و نيز اگر بعداز تحقيق با گمان به اين كه صبح شده ، كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد بعد معلوم شود صبح بوده قضاى آن روز بر اوواجب است ، ولى اگر بعد از تحقيق يقين كند كه صبح نشده و چيزى بخورد و بعد معلوم شود صبح بوده قضا واجب نيست ، و امّا اگر بعد از تحقيق گمان كند كه صبح نشده و يا شك كند كه صبح شده يا نه و كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، بعد معلوم شود صبح بوده ، قضاى آن روز واجب است .
ششم آن كسى كه مورد اعتماد و اطمينان نيست ، بگويد صبح نشده و انسان به گفته او