كفّاره روزه
( مسأله 1320 ) كسى كه كفاره روزه رمضان بر او واجب است ، بايد يك بنده آزاد كند ، يا به نحوى كه در مسأله بعد گفته مىشود دو ماه روزه بگيرد ، يا شصت فقير را سير كند يا به هر كدام يك مدّ كه تقريباً 750 گرم است ، طعام يعنى آرد گندم بدهد يا مقدار نانى كه آرد آن به اندازه 750 گرم باشد بدهد ، و چنانچه اينها برايش ممكن نباشد ، هر چند مدّ كه مىتواند به فقرا طعام بدهد و اگر نتواند طعام بدهد ، 18 روز روزه بگيرد و اگر نتواند هر چند روز كه مىتواند بگيرد و اگر نتواند بايد استغفار كند ، اگرچه مثلًا يك مرتبه بگويد استغفرالله و احتياط مستحب آن است كه هر وقت بتواند ، كفّاره را بدهد .
( مسأله 1321 ) كسى كه مىخواهد دو ماه كفّاره روزه رمضان را بگيرد ، بايد سى و يك روز آن را پى در پى بگيرد و اگر بقيه آن پى در پى نباشد ، اشكال ندارد .
( مسأله 1322 ) كسى كه مىخواهد دو ماه كفاره روزه رمضان را بگيرد ، نبايد موقعى شروع كند كه در بين سى و يك روز ، روزى باشد كه مانند عيد قربان ، روزه آن حرام است .
( مسأله 1323 ) كسى كه بايد پى در پى روزه بگيرد ، اگر در بين آن بدون عذر يك روز روزه نگيرد . يا وقتى شروع كند كه در بين آن به روزى برسد كه روزه آن واجب است ، مثلًا به روزى برسد كه نذر كرده آن روز را روزه بگيرد ، بايد روزهها را از سر بگيرد .
( مسأله 1324 ) اگر در بين روزهائى كه بايد پى در پى روزه بگيرد عذرى مثل حيض ، يا نفاس ، يا سفرى كه در رفتن آن مجبور است . براى او پيش آيد ، بعد از بر طرف شدن عذر واجب نيست روزهها را از سر بگيرد ، بلكه بقيه را بعد از بر طرف شدن عذر به جا مىآورد .
( مسأله 1325 ) اگر به چيز حرامى روزه خود را باطل كند . چه آن چيز اصلًا حرام باشد مثل شراب و زنا ، يا به جهتى حرام شده باشد ، مثل نزديكى كردن با عيال خود در حال حيض ، بنابر احتياط بايد كفاره جمع بدهد يعنى يك بنده آزاد كند ، شصت روز روزه بگيرد و به شصت فقير هر يك 750 گرم آرد گندم بدهد .