احكام اقرار
اقرار به معناى اعتراف كردن انسان به حقى است كه بر عهده او به نفع شخص ديگرى ثابت است و يا اعتراف كردن انسان بر منتفى بودن حق او بر عهده شخصى ديگراست .
( مسأله 1920 ) اگر انسان پس از اقرار بر چيزى ، خلاف آن را ادّعا كند ، از او پذيرفته نمىشود و اقرار اوليهاش نافذ و معتبر است .
( مسأله 1921 ) اقرارى كه شرايط آن فراهم باشد ، بر همه حجّتها حتّى بر بيّنه ( دو شاهد عادل ) مقدم مى باشد .
( مسأله 1922 ) براى نفوذ اقرار 5 شرط لازم است :
1 ) بلوغ
2 ) عقل
3 ) رشيد بودن او در موضوعى كه در مورد آن اقرار مىكند .
4 ) از روى قصد بودن اقرار ، پس اگر در حال خواب و مستى و يا از روى اشتباه و به غلط به چيزى اقرار كند ، نافذ نمىشود .
5 ) از روى اختيار باشد ، پس اگر از روى اجبار و يا اضطرار بر چيزى اقرار كند نافذ نمىباشد .
( مسأله 1923 ) در اقرار صيغه مخصوص شرط نيست ، بلكه به هر تعبيرى از ثبوت حقّى بر عهده خويش ، يا منتفى بودن حقّش از عهده ديگرى خبر دهد ، كفايت مىكند .
( مسأله 1924 ) اگر كسى ادعا كند كه مالى از شخصى طلب دارد ، و آن شخص