احكام اقرار
اقرار به معناى اعتراف انسان به حقّى است كه بر عهدهء او به نفع شخص ديگرى ثابت است و يا اعتراف انسان است بر منتفى بودن حق او بر عهدهء شخصى ديگر .
( مسألهء 3472 ) اگر انسان پس از اقرار به چيزى ، خلاف آن را ادّعا كند ، از او پذيرفته نمى شود و اقرار اوليهاش نافذ و معتبر است .
( مسألهء 3473 ) اقرارى كه شرايط آن فراهم باشد ، بر همهء حجّتها مقدّم مىباشد ، حتّى بر بيّنه ( دو شاهد عادل ) .
( مسألهء 3474 ) براى نافذ بودن اقرار 5 شرط لازم است :
1 ) بالغ بودن اقرار كننده
2 ) عاقل بودن او
3 ) رشيد بودن او در موضوعى كه در مورد آن اقرار مىكند .
( مسألهء 3475 ) اگر كسى مثلًا در مورد مسائل مالى رشيد باشد ، ولى در مورد ازدواج رشيد نباشد ، اقرار او در مسائل مالى نافذ است و در مسائل ازدواج نافذ نمى باشد .
4 ) از روى قصد بودن اقرار ، پس اگر در حال خواب و مستى و يا از روى اشتباه و به غلط به چيزى اقرار كند ، نافذ نمى شود .