كه به تعداد لازم فقير يافت نشود . در اين صورت تكرار آنها در روزهاى مختلف مانعى ندارد ، ولى نبايد در يك روز تكرار كند .
( مسألهء 3461 ) اگر چندين كفّاره بر عهدهء او باشد ، ميتواند به آن تعداد به هر فقير كفّاره بدهد ، مثلًا اگر ده تا كفّاره بر عهده دارد ، ميتواند به شصت فقير به هر يكى ده مُدّ گندم بدهد .
( مسألهء 3462 ) در كفّاره هاى ترتيبى كه گفتيم اگر از يكى ناتوان باشد ، بعدى را انجام دهد ، ميزان آنست كه هنگام اداى كفّاره ناتوان باشد . پس اگر كسى موظف است دو ماه روزه بگيرد و به آن قدرت ندارد و لذا به 60 فقير طعام داد ، اگر بعدها قدرت روزه گرفتن پيدا كند ، همان اطعام او را كفايت مىكند .
( مسألهء 3463 ) اگر كسى به جهت ناتوانى از روزه به اطعام فقرا آغاز كرد و پيش از آنكه آن را به اتمام برساند ، قدرت روزه گرفتن پيدا كرد ، بنابر احتياط واجب به آن اكتفا نكند و كفّاره قبلى ( يعنى روزه ) را از سربگيرد .
( مسألهء 3464 ) اگر كسى در كفّارهء ظهار به جهت ميسّر نبودن بنده ، شروع به روزه كرد ، اگر پس از ورود به ماه دوّم به بنده دسترسى پيدا كند ، همان روزه او را كفايت مىكند و لازم نيست كه بنده تهيه كند و آن را آزاد نمايد .
( مسألهء 3465 ) كسى كه وظيفهاش كفّارهء جمع است ، به هر كدام از آنها قدرت نداشته باشد ، آن مورد ساقط مىشود و بقيّه را انجام ميدهد . و به جاى آنچه قدرت ندارد استغفار مىكند و بهتر است به جاى آن ، به مقدارى كه ميتواند صدقه هم بدهد .
( مسألهء 3466 ) كسى كه از اطعام عاجز باشد ، بنابر احتياط واجب بايد در صورت داشتن قدرت ، به جاى آن 18 روز روزه بگيرد .
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 725
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٧٢٥