( مسألهء 3401 ) در نذر و قسم تلفّظ شرط است و انجام دادن آن در دل كفايت نمى كند ، مگر در مورد كسى كه قدرت بر تلفّظ ندارد ، مثل لال و امثال آن ، كه بنابر احتياط واجب از آنها اشارهاى كه بر نذر و قسم دلالت كند ، كفايت مىكند .
( مسألهء 3402 ) اگر انسان چيزى را در دلش با خداوند متعال پيمان ببندد ، بنابر احتياط واجب بايد به آن وفا كند ، اگرچه بر زبان جارى نكرده باشد .
( مسألهء 3403 ) نذر و عهد براى غير خدا ، از پيامبران ، امامان ، اولياى خدا ، اماكن مقدّسه و مشاهد مشرّفه منعقد نمى شود ، و عمل به آنها واجب نيست ، اگرچه شايسته است انسان به آنها عمل كند ، زيرا با توجه به مقام والاى آنها عمل نكردن به اين تعهّدات با احترام آنها منافات دارد ، مخصوصاً اگر اين تعهّدات در مقابل بر آورده شدن حاجتى باشد كه از آنها تقاضا نموده كه از خداوند متعال بخواهند ، يا خداوند را به حقّ آنها خوانده باشد ، كه در اين موارد وفا نكردن به عهد ، از نظر عرفى لگدمال كردن حق آنها به شمار ميرود و خوف آن هست كه عاقبت نامطلوبى به دنبال داشته باشد .
* * *
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 711
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٧١١