فصل دوّم : صيغهء نذر ، عهد و قسم
( مسألهء 3391 ) سوگند هرگز به چيزى جز با نام مقدّس خداوند متعال منعقد نمى شود ، در قسم حتماً بايد لفظ جلاله ( الله ) يا يكى از اسامى خاصّ پروردگار ( رحمن ) و يا اسامى مشترك خداوند ( صانع ) به قصد خداوند ، اگرچه به غير عربى باشد ( خدا ) برده شود .
( مسألهء 3392 ) سوگند به چيزى جز خداوند منّان ، اگرچه مقام بسيار والائى داشته باشد ، مانند قرآن كريم ، كعبهء معظمه ، پيامبران ، امامان و اولياى پروردگار ، منعقد نمى شود . ولى شايسته است حريم آنها رعايت شود ، كه اگر انسان به آنها قسم بخورد و انجام ندهد ، موجب هتك حرمت آنها مىشود ، و ممكن است از اين جهت حرام باشد ، اگرچه مستلزم كفّاره نباشد .
( مسألهء 3393 ) اگر كسى به قدرت خدا ، عظمت خدا و علم خدا ، يا حقّ خدا قسم ياد كند ، قسم شرعى منعقد نمى شود ، مگر اينكه منظورش قسم به ذات پروردگار باشد ، چنان كه در موارد زياد اين احتمال بعيد نيست ، ولى با تعبير « لعمرو الله » ( يعنى : به جان خدا سوگند ) قسم منعقد مىشود .
( مسألهء 3394 ) قسم خوردن به بيزارى از خدا و پيامبر و امامان حرام است ، اگرچه راست باشد . ولى اگر كسى به برائت از خدا و پيامبر قسم بخورد ، قسم منعقد مىشود ، و اگر انجام ندهد و ديگر شرايط قسم فراهم باشد ، كفّاره بر او واجب مىشود .
( مسألهء 3395 ) بنابر احتياط واجب قسم خوردن به برائت از دين