« هر كس چهل روز عملش را براى خدا خالص كند ، خداوند چشمههاى حكمت را از قلبش بر زبانش جارى مىكند » .
استفاده مىشود ، اخلاص تا چهل روز موجب مىشود كه چشمههاى حكمت از دل شخص مخلص بر زبانش جارى شود .
بديهى است حفظ اخلاص در ظرف چهل روز ، به خصوص به اين نحو كه اعمال و رفتار انسان به دواعى الهى و ممدوح صادر شود ، كار همه كس نبوده و بسيار دشوار است ؛ ولى اگر كسى به آن موفّق شود ، حصول اين درجه براى او به هيچ وجه مورد استبعاد و استعجاب نخواهد بود .
و مخفى نماند كه معرفت اللَّه با معرفت پيغمبر و ائمه - صلوات اللَّه عليهم اجمعين - و ثبات بر آن و افزايش و كمال آن ارتباط دارد . بديهى است كه معرفت پيغمبر بدون معرفت خدا حاصل نمىشود و شناخت او كه واسطهء بين خدا و خلق است ، بدون معرفت خدا امكان حصول ندارد . و از سوى ديگر ، هرچه معرفت خدا افزايش يابد و شخص عارف در عظمت الهى مستغرق گردد ، عظمت مقام نبوّت و سفارت از جانب مقام الوهيت و خلافت الهى را بيشتر درك مىكند و در برابر مقام خلافت « اللَّه » بيشتر احساس حقارت نموده ، متواضعانهتر رفتار مىنمايد . لذا به طور قطع مىتوان گفت : چنانكه ولى اللَّه اعظم على عليه السلام عظمت حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله را ادراك مىنمود و در برابر آن حضرت متواضع و تسليم و فرمانبر بود ، احدى از صحابه ادراك نمىكرد .
آرى على عليه السلام در جنب رسول اللَّه صلى الله عليه و آله خود را فانى مىديد و بىچون و چرا هر فرمانى را كه رسول خدا صلى الله عليه و آله مىداد ، اجرا مىكرد ؛ لذا پيغمبر صلى الله عليه و آله برحسب روايتى فرمود : اگر آسمان و زمين در كفهاى از ترازو گذاشته شود و ايمان على در كفه ديگر ، ايمان على رجحان خواهد داشت .
سلسله مباحث امامت و مهدويت (فارسى) — صفحة 383
مساهمون: الشيخ لطف الله الصافي الگلپايگاني
ص٣٨٣