خدا در اين دعاى شريف يا طلب ثبات و استقامت و بقاى معرفت و عدم زيغ و انحراف از حقّ است كه :
« رَبَّنا لا تُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنا » ؛ « 1 »
« پروردگارا بعد از آنكه ما را هدايت كردى ، قلوب ما را به باطل منحرف نكن » .
و طلب ثباتى است كه خدا در آيه :
« يُثَبّتُ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا بِالْقَوْلِ الثّابِتِ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَفِي الْآخِرَةِ » ؛ « 2 »
« خدا اهل ايمان را با عقيدهء ثابت در دنيا و آخرت پايدار مىدارد » .
به مؤمنين وعده داده است ، با مسألت معرفت كاملتر و درجات بالاتر است كه همواره بايد عارف سالك در مقام آن باشد و از اينكه روزى بر او بگذرد و در معرفت ترقى نكند و گرفتار حال خطرناك وقوف شود بپرهيزد و با درخواست عنايت خاص و تجلّيات « 3 » است كه در اثر شدت خلوص و كثرت توجّه و عبادت و دعا و توسل به ذوات مقدّس پيغمبر صلى الله عليه و آله و اهل بيت معصومين آن حضرت عليهم السلام حاصل مىشود .
چنانكه از حديث :
« مَنْ أَخْلَصَ للَّهِ أَرْبَعِينَ يَوْماً فَجَّرَ اللَّهُ يَنابِيعَ الْحِكْمَةِ مِنْ قَلْبِهِ عَلى لِسانِهِ » ؛ « 4 »
هامش
( 1 ) . سوره آل عمران ، آيه 8 .
( 2 ) . سوره ابراهيم ، آيه 27 .
( 3 ) . راغب مىگويد : تجلّى گاه به ذات است ، مثل « وَالنَّهارِ إِذا جَلّيها » ( سوره شمس ، آيه 3 ) . و گاهبه امر و فعل است ، مثل « فَلَمّا تَجَلّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ » ( سوره اعراف ، آيه 143 ) . بنابراين تجلّى به ذات نسبت به خدا به اين نحو كه ذات او منكشف و جلى شود ، محال است ؛ امّا به امر و فعل كه فعل و امر او جلى و ظاهر شود ، صحيح است .
( 4 ) . سفينة البحار ، ج 1 ، ص 408 .