الشعاع آنها قرار گرفته و هر وقت حجت و حجج گفته شود ، اين ذوات مقدّسه از آن فهميده مىشود .
و امروز حجت مطلق ، ولىّ اللَّه اعظم ، حضرت صاحب الزمان مهدى منتظر عليه السلام مىباشد و چنان اسم حجت به اين ذوات شريفه اختصاص يافته كه بسيارى از كتابهاى مربوط به امامت و حالات شريف آنها را كتاب حجّت يا " الامامة " نام نهادهاند ، مانند كتاب " الحجّة " از ابواب كتاب شريف كافى ، تأليف شيخ اجلّ اقدم كلينى قدس سره ؛ بلكه از حديث شريف مروى از اميرالمؤمنين عليه السلام در نهج البلاغه ( ح 147 ) و كتابهاى ديگر از سنّى و شيعه استفاده مىشود كه : اگر زمين بدون حجّت باقى بماند ، حجّتهاى خدا و بيّنات او باطل مىگردد ، به اين معنا كه حجّيت ساير حجج نيز به وجود امام و حجّت تمام مىگردد و اگر امام و حجّت نباشد ، احتجاج به حجتهاى ديگر بر مردم ، موجب قطع عذر آنها نمىگردد و از معانى لطيف و اميدبخش در اين باب ، كلام حضرت مولى عليه السلام است كه مىفرمايد :
« أَنَا شاهِدٌ لَكُمْ وَحَجِيجٌ يَوْمَ الْقِيامَةِ عَنْكُمْ » ؛ « 1 »
« من شاهدم براى شما و در روز قيامت اقامه كننده حجّت از شما ( و مدافع از شمايم به حجّت ) هستم » .
7 - ضلال و ضلالت
عدول از راه راست و منحرف شدن از آن ؛ خواه كم باشد يا زياد و خواه عمدى باشد يا قهرى ، " ضلالت " است و ضد آن " هدايت " مىباشد ، و هريك از ضلالت و هدايت بر دو قسم است :
اوّل : ضلال و هدايت در علوم و معارف اعتقادى ؛ مثل معرفت خدا
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبه 174 .