رسالت را تحمل مىكند نيز رسول گفته مىشود و رسول و رُسُل بر انبيا و ملائكه اطلاق مىشود و بر كسى كه براى انجام كارى فرستاده شده باشد ، نيز رسول گفته مىشود ، چنانكه در قرآن مجيد مىفرمايد :
« تَوَفَّتْهُ رُسُلُنا وَهُمْ لا يُفَرّطُونَ » ؛ « 1 »
« رسولان ما او را مىميرانند و در قبض روح آنها هيچ تقصيرى نخواهد كرد » .
و موارد اطلاقات آن ، اعم است از امرى كه رسول براى آن ارسال شده محبوب كسانى باشد كه به سوى آنها فرستاده شده يا مكروه آنها باشد .
بنابر آنچه گفته شد ، مىتوان گفت : فرق نبى و رسول اين است كه در مفهوم نبى ، رسالت و پيامآورى نيست ، نه به اين معنا كه نبى ، رسول نباشد ؛ بلكه شخصى را رسول و نبى مىگويند ؛ از اين لحاظ كه خبر دهنده و خبر داده شده از خدا و حقايق غيبى و احكام و امورى است كه به او وحى مىشود ، به او نبى مىگويند .
و از لحاظ اينكه فرستاده و حاصل رسالت و مأمور به تبليغ است ، به او رسول گفته مىشود . بنابراين ممكن است در قسمتى از خبرهايى كه مىدهد پيام آور نباشد و خبردهنده و نبىّ باشد ، مثل بسيارى از خبرهايى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله در غير قرآن مجيد از گذشته و آينده و امور غيبى و اوضاع بهشت و جهنم و صنوف فرشتگان و امثال آن دادهاند ، كه اين خبرها به عنوان پيام از سوى خدا براى مردم بيان نشده ؛ بلكه خبرهايى است كه پيامآور از سوى خدا و شخصى كه با عالم غيب ارتباط و اتصال دارد ، از آن خبر مىدهد .
امّا رسالت همه جا با نبوّت توأم است و به همان حيثيتى كه رسالت اطلاق
هامش
( 1 ) . سوره انعام ، آيه 61 .