« اقْرَؤُوا سُورَةَ الْفَجْرِ فِي فَرائِضِكُمْ وَنَوافِلِكُمْ ؛ فَإِنَّها سُورَةُ الْحُسَيْنِ عليه السلام » ؛ « 1 »
« بخوانيد سوره فجر را در فريضهها و نافلههايتان ؛ زيرا آن ، سوره حسين عليه السلام است » .
3 - سومين معناى نفس ، ذات شىء و خود شىء است ، مثل اينكه در قرآن مجيد مىفرمايد :
« سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ وَفِي أَنفُسِهِمْ حَتّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ » ؛ « 2 »
« ما آيات قدرت خود را در آفاق جهان و نفوس بندگان كاملًا روشن مىگردانيم تا آشكار شود كه آن حقّ است » .
و همچنين مىفرمايد :
« وَفِي أَنفُسِكُمْ أَفَلا تُبْصِرُونَ » ؛ « 3 »
« آيا در خودتان به چشم بصيرت نمىنگريد » .
و مثل " نفسك " در همين دعاى معرفت .
گفته نشود : اين معنا با اضافه آن به ضمير مخاطب يا غايب يا ضمير نفس يا ظاهرى كه به معنى آنها باشد ، منافات دارد ؛ زيرا علتش اين است كه در اينجا ، فايده اضافه اين است كه نفس مضاف اليه مقصود است و در واقع اين اضافه ، تعيين كنندهء نفس مىشود و آن را از اطلاقى كه دارد خارج مىنمايد و به اين اعتبار ، دوئيت بين مضاف و مضاف اليه حاصل است ، مثل اينكه مىگوييم : خود شما ، و شخص شما .
4 - چهارمين معناى نفس ، روح و جان است ، چنانكه در اين آيه است :
هامش
( 1 ) . ثواب الأعمال و عقاب الأعمال ، شيخ صدوق ( ثواب قراءة السور ) .
( 2 ) . سوره فصلت ، آيه 53 .
( 3 ) . سوره ذاريات ، آيه 21 .