باشند . » وقتى در انسان فكر وجود ندارد و نور دلش خاموش گشته و از عبرتها پند نمىگيرد ، چشم چه سودى دارد ، و گوش چه معنى مىدهد ؟ ! تعبير «
الَّتِي فِي الصُّدُورِ
- كه در سينهها جاى دارد » به فسادى اشاره مىكند كه به ظاهر انسان برنخورده ولى - در حقيقت - درون انسان ، و شخصيّت و روح و وجود او را تباه كرده است . در حديث شريف از ابى عبد اللَّه صادق - عليه السّلام - آمده است كه در حالى كه به كورى دل و چگونگى نگهدارى آن از كوردلى ياد مىكرد گفت : « آن كه جهل ورزد كوردل شود و آن كه بصيرت و خرد ورزد هدايت شود و ره يابد : همانا خداى عزّ و جلّ گويد : «
فَإِنَّها لا تَعْمَى الْأَبْصارُ وَ لكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ
- زيرا چشمها نيستند كه كور مىشوند ، بلكه دلهايى كه در سينهها جاى دارند كور باشند . » و چگونه كسى كه بصيرت نمىورزد هدايت شود ؟ و چگونه كسى كه مىبيند تدبير و انديشه نمىورزد ؟ از پيامبر خدا و اهل بيت او پيروى كنيد ، بدانچه از نزد خدا نازل شده اقرار كنيد و آثار هدايت را پى گيريد / 89 كه اينها نشانههاى امانت و تقواست » « 28 » .
زمان نزد خدا
[ 47 ] «
وَ يَسْتَعْجِلُونَكَ بِالْعَذابِ وَ لَنْ يُخْلِفَ اللَّهُ وَعْدَهُ
- از تو به شتاب عذاب مىطلبند و خدا هرگز وعدهء خود را خلاف نمىكند . . . » يكى از مشكلات روانى كه قرآن حكمت آموز را در آيات خود يكى پس از ديگرى به مداواى آن مىپردازد همانا فريب خوردن و غرّه شدن به فرصت است . پس انسان را مىبينى ، وقتى كه انواع نعمتها بر او فرو مىبارد ، مىگويد : پس عذاب خدا كجاست ؟ و چرا فرو نمىآيد ؟ پس بدان سبب كه مجازات او دير رسيده ، از پايه و
هامش
( 28 ) - نور الثقلين ، ص 507 .