الْعَتِيقِ ( 33 ) وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ جَعَلْنا مَنْسَكاً لِيَذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلى ما رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعامِ فَإِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ فَلَهُ أَسْلِمُوا وَ بَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ ( 34 )
الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَ الصَّابِرِينَ عَلى ما أَصابَهُمْ وَ الْمُقِيمِي الصَّلاةِ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ ( 35 )
/ 55
خداى شما خداى يكتاست پس به او تسليم شويد
رهنمودهايى از آيات :
تقوا در زمين توحيد و يكتاپرستى مىرويد ، و شاخههاى آن تمام زمينههاى زندگى را در بر مىگيرد ، و مهمترين و برجستهترين مظاهر و نمادهاى آن همانا بزرگداشت حرمتهاى خدا و شعائر اوست .
آنان كه با تقوا مخالفت مىورزند همان كسانى هستند كه مرتكب پليديهاى بتپرستانه مىشوند ، آنچه را سزاوار است ترك شود مىكنند و آنچه را سزاوار است بكنند ترك مىگويند ، و از سخن دروغ و باطل پيروى مىكنند ، و آن گاه هر چه را خدا حرام شمرده ، همچون پرستش بتها مرتكب مىشوند ، و از سويى ديگر از آنچه خدا بر آنها حلال ساخته با دروغ و بهتان خوددارى مىورزند ، و اين منافى و معارض با تقواست .
قرآن - بار ديگر - بدين نكته باز مىگردد كه ريشهء تقوا را در نفس كه همان ستيزه و مقاومت در برابر فشارهاست به ما ياد آور شود ، به گونهاى كه انسان