فضل و لطف خداوند اختصاص دارد ، و كسى كه وقتى كافى براى آسايش بيابد توانايى جدّيّت و نوآورى به هنگام كار را پيدا مىكند . پس واجب است كه اوقات آسايش - مانند خواب پيش از ظهر - انگيزهاش تحرّك دوباره براى كار و با روحى پر نشاط و زنده باشد .
اين قانون مقدارى بسيار از وقت منظّم را براى انسان فراهم مىآورد كه به معنى مقدارى بيشتر از پيشرفت مدنى است .
سخن پايانى :
بيگمان حكمت اين قانونگذارى مهمّ همانا دور داشتن كودكان از پارهاى مظاهر نامناسب و پوشاندنى در اتاقهاى خواب است ، كه آنان را بر مىانگيزد و بذر زنا دوستى را در درونشان مىكارد ، و حتّى موجب دشمنى ورزيدن نسبت به يكى از والدين مىشود كه سبب پديد آمدن عقدههاى جنسى و پيامدهاى خطرناك منتج از آن است .
نصوص شرعى ما را از اين امر بر حذر داشته و آن را نوعى از تشويق به زنا شمرده است ، زيرا شرم را از ميان مىبرد و آميزش جنسى را عملى عادى در نظر آنان وانمود مىسازد كه با بروز / 360 نخستين موجبات فيزيولوژيك بدان مبادرت خواهند كرد .
حتى در حديث پشت در پشت از پيامبر ( ص ) آمده است :
« از همآغوشى مرد با زن خود ، در حالى كه كودك در گهواره به آن دو بنگرد بپرهيزيد » « 40 » .
امّا در مورد غير از كودكان و بندگان ، در هر حال كسب اجازه بر آنان واجب است كه در آيات پيشين از آن سخن رفت ، و بر كودكانى كه به حدّ بلوغ رسيدهاند واجب است كه از ورود به اتاقها ، بدون اجازه خوددارى كنند .
[ 59 ] «
وَ إِذا بَلَغَ الْأَطْفالُ مِنْكُمُ الْحُلُمَ فَلْيَسْتَأْذِنُوا
- و چون اطفال شما به حدّ بلوغ رسيدند بايد رخصت طلبند . . . »
هامش
( 40 ) - تفسير نمونه ، ج 14 ، ص 546 نقل از موسوعة بحار الانوار ، ج 103 ، ص 295 .