شايد از روند مطلب نيز چنين استنباط كنيم كه نفى حرج و پروا در اينجا يعنى جايز بودن خوردن ، پس مفهوم آيه چنين مىشود كه بر كور پروايى نيست ، و بر لنگ پروايى نيست و بر بيمار پروايى نيست ، اگر از خانههاى مردم غذا بخورد ، اما در مورد شما ، بر شما پروايى نيست كه از خانههاى خود يا خانههاى خويشاوندان خود غذا بخوريد .
و حكمت آن اين است كه : اين افراد عناصرى ناتوانند كه عادتا نمىتوانند رزق خود را به دست آورند ، پس بر تندرستان است كه از آنها كفالت كنند و اجازه دهند كه اين افراد به خانههايشان در آيند و از خوراك و نيكوكارى ايشان بهره برند .
«
وَ لا عَلى أَنْفُسِكُمْ أَنْ تَأْكُلُوا مِنْ بُيُوتِكُمْ أَوْ بُيُوتِ آبائِكُمْ أَوْ بُيُوتِ أُمَّهاتِكُمْ أَوْ بُيُوتِ إِخْوانِكُمْ أَوْ بُيُوتِ أَخَواتِكُمْ أَوْ بُيُوتِ أَعْمامِكُمْ أَوْ بُيُوتِ عَمَّاتِكُمْ أَوْ بُيُوتِ أَخْوالِكُمْ أَوْ بُيُوتِ خالاتِكُمْ
- و بر شما پروايى نيست اگر از خانهء خود يا خانهء پدرتان يا خانهء مادرتان يا خانهء برادرتان يا خانهء خواهرتان يا خانهء عمويتان يا خانهء عمّهتان يا خانهء داييتان يا خانهء خالهتان چيزى بخوريد . . . » اين آيه به تفصيل خانههايى را ياد كرده است كه باكى نيست انسان وارد آنها شود و از آنها چيزى بخورد .
پيداست كه تنها در مقام دادن اجازه نيست بلكه در مقام تشويق بدين امر نيز مىباشد ، پس چه بسا كه انسان از وارد شدن به خانهء خويشاوندان يا آشنايان و دوستان خود پروا و ملاحظاتى داشته باشد ، امّا نصّ آيه اين ملاحظات و پروا را بر مىدارد ، تا الفت و محبّت ميان خانوادههاى گوناگون رشد يابد ، و چنان كه / 363 حديث شريف منقول از امامان ( ع ) مىگويد :
« محبوبترين كسان از شما در نزد ما آنانند كه در خانههاى ما بيشتر بخورند » .
زيرا نشستن بر سر سفرهء غذا در خانه دلها را بر روى يكديگر مىگشايد و روابط را استوار مىسازد ، و در نتيجه راه تعاون و همكارى ميان افراد اجتماع را باز مىكند .