هامش
مرا به سينه گرفت و فرمود : خدا خيرت بدهد .
من آمدم رسيدم سر جاده ، ديدم ماشين راه افتاده [ و درست شده ] . گفتم : چطور شد ؟ گفتند : يك چوب كبريت ، زير اين سيم گذاشتيم ؛ وقتى آمدى درست شد . گفتند : با كى زير آفتاب حرف مىزدى ؟ گفتم : مگر سيد به اين بزرگى را با نيزه ده مترى كه دستش بود ، نديديد ؟ من با او حرف مىزدم . گفتند : كدام سيد ؟ خودم برگشتم ديدم سيد نيست ، زمين مثل كف دست ، پستى و بلندى نبود ، هيچ كس نبود .
من يك تكانى خوردم . آمدم توى ماشين نشستم ؛ ديگر با آنها حرف نزدم . به حرم مشرف شدم ، نمىدانم چطورى نماز ظهر و عصر را خواندم . بالاخره آمديم جمكران ، ناهار خورديم . نماز خواندم . گيج بودم ؛ رفقا با من حرف مىزدند ، من نمىتوانستم جوابشان را بدهم .
در مسجد جمكران ، يك پيرمرد يك طرف من نشسته و يك جوان طرف ديگر ؛ من هم وسط ناله مىكردم ، گريه مىكردم . نماز مسجد جمكران را خواندم ؛ مىخواستم بعد از نماز به سجده بروم ، صلوات را بخوانم ، ديدم آقايى سيد كه بوى عطر مىداد ، فرمود : آقاى عسكرى سلام عليكم . نشست پهلوى من .
تُن صدايش همان تن صداى سيد صبحى بود . به من نصيحتى فرمود . رفتم به سجده ، ذكر صلوات را گفتم . دلم پيش آن آقا بود ، سرم به سجده ، گفتم سر بلند كنم بپرسم شما اهل كجا هستيد ، مرا از كجا مىشناسيد . وقتى سر بلند كردم ، ديدم آقا نيست .
به پيرمرد گفتم : اين آقا كه با من حرف مىزد ، كجا رفت ، او را نديدى ؟ گفت : نه . از جوان پرسيدم ، او هم گفت ، نديدم . يك دفعه مثل اينكه زمين لرزه شد ، تكان خوردم ؛ فهميدم كه حضرت مهدى عليهالسّلام بوده است . حالم به هم خورد ، رفقا مرا بردند آب به سر و رويم ريختند . گفتند : چه شده ؟ خلاصه ، نماز را خوانديم ، به سرعت به سوى تهران برگشتيم .
مرحوم حاج شيخ جواد خراسانى را لدى الورود در تهران ملاقات كردم و ماجرا را براى ايشان تعريف كردم و خصوصيات را از من پرسيد ، گفت : خود حضرت بودهاند ؛ حالا صبر كن ، اگر آنجا مسجد شد ، درست است .
مدتى قبل ، روزى يكى از دوستان پدرش فوت كرده بود ، به اتفاق رفقاى مسجدى ، او را به قم آورديم به همان محل كه رسيديم ، ديديم دو پايه خيلى بلند بالا رفته است پرسيدم ، گفتند : اين مسجدى است به نام امام حسن مجتبى عليهالسّلام پسرهاى حاج حسين آقا سوهانى مىسازند ،