نكته ششم : تفصيلاتى كه در چگونگى جدا شدن زمين از خورشيد و سرد شدن زمين و پيدايش انسان بر روى كره زمين گفته شده حاكى از ابداع و پيدايش ماده جهان از عدم است ؛ زيرا اگر اين جريان دليل بر ابداع و حدوث نباشد ، پس بايد پيش از مدتى كه به فرض براى سرد شدن كره زمين « 1 » و ظهور تمام اين فعل و انفعالات و پيدا شدن موجود زنده در آن گفتهاند ، به ميلياردها و باز هم ميلياردها سال ، اين جريانها واقع باشد و اكنون انواعى كه هزارها بار از انسان ، تكامل يافتهتر و پيشرفتهتر باشد موجود باشند و بالاخره اين تفصيلات ، قديم بودن عالم و ازليت ماده را كه بعضى از طرفداران نشو و ارتقا مىگويند رد مىكند .
بنابراين ، بايد حدوث عالم را قبول كرد و با قبول اين عقيده ، وجود خدا ثابت مىشود ؛ زيرا هيچ حادثى بدون علت ، وجود نخواهد يافت .
وقتى اين عقيده كه طبق ادّله ديگر نيز قطعى و يقينى است بر اساس همين
هامش
( 1 ) . زمين شناسان مىگويند : زمين تقريباً پنج هزار ميليون سال پيش به وجود آمده و دوران اول زمين شناسى كه آثار حيات درطى آن پيداشد ، دويست ميليون سال تقريباً طول كشيد و دوران دوم ، هفت و دوران سوّم ، يك تا دوميليون سال . در اينجا تذكر اين مطلب هم مناسب نيست كه بر خلاف اين شايعه كه مىگويند كره زمين بعد از خورشيد موجود شده و از آن جدا گرديده دكتر « داويديزر » دانشمند ستاره شناس معروف رصد خانه دانشگاه « هاروارد » مىگويد : كره خورشيد بعد از زمين خلق شده و زمين و ساير ستارگان درسال اول خلقت به وجود آمدند و براى اثبات نظر خود به تشكيل ستارگان بزرگ از توأم شدن ستارگان كوچك استناد مىكند . چنان كه ملاحظه مىكنيد اين نظربا نظريه انفصال ستارهها از يكديگر كه نظر دانشمندان ديگر است ، كاملًا مخالفت دارد ؛ ( اطلاعات شماره 9778 ) .
از اينجا مىفهميم كه اين فرضيههاى علمى بر اساس استوارى كه ترديد ناپذير باشند ، قرار ندارند فقط دانشمندان طبق بررسىهاى ناقص و استقرائات و تشابهات ، حدسى مىزنند كه صدى پنجاه و بيشتر ، محتمل است كه صائب نباشد . تاريخ علم روشن مىكند كه بسيارى از آرايى كه در عصرى از اعصار ، حقايق شك ناپذير علمى شمرده مىشد ، در عصر ديگر ، بطلان و نادرستى آن ، ثابت شد . .