نزد رسول براى آموختن علم دين مهيا نباشند تا قوم خود را چون به نزدشان بازگشتند بيم رسانند ، باشد كه ( از نافرمانى خدا ) حذر كنند » ) و يادگيرى نحوهى تبليغ ( ادْعُ إِلِى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِلْهُم بِالَّتِى هِى أَحْسَنُ « 1 » ؛ « ( اى رسول ما خلق را ) به حكمت ( و برهان ) و موعظه نيكو به راه خدايت دعوت كن و با بهترين طريق با اهل جدل مناظره كن ( وظيفهى تو بيش از اين نيست ) كه البته خداى تو ( عاقبت حال ) كسانى را كه از راه او گمراه شده و آنان را كه هدايت يافتهاند بهتر مىداند » ) و تهيهى اسباب ( وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ « 2 » ؛ « و شما ( اى مؤمنان ) در مقام مبارزه با آن كافران خود را مهيا كنيد » ) و شناخت ملل و مذاهب به منظور سهولت بيانِ موارد باطل و رفع شبهات و حل مشكلات است .
2 ) شناخت مأمور و منهى از معروف و منكر
آيا كسى كه به معروف امر و از منكر نهى مىگردد ، بايد نسبت به معروف و منكر علم داشته باشد ؟ چنانچه اگر شخصى كه وجوب معروف را نمىدانست آن را ترك كرد ، يا منكرى را بدون علم به حرمت و قبح آن انجام داد ، امر به معروف و نهى از منكر در مورد او واجب نيست ؟ يا علم معتبر نبوده و امر به معروف و نهى از منكر حتى در صورت جهل مأمور و منهى واجب است ؟ و يا بين اين موارد تفصيل وجود دارد ؟
هامش
( 1 ) . نحل ( 16 ) ، 125 .
( 2 ) . انفال ( 8 ) ، 60 .