است كه اتّحاد ملّت را حفظ مىكند و دژ مستحكمى براى آنان است ؛ پس ، امر به معروف و نهى از منكر نگاهبانِ جامعه و حصار وحدت است .
تقريب : عبارت « وَلْتَكُن » امر است ، و « لام » در آن حرف اضافه نيست ، بلكه « لامِ » امر است كه بهخاطر « واو » ساكن شده است ؛ زيرا ، « لامِ » امر در حالت سكون هم مىتواند عمل خود - يعنى جزم - را انجام دهد ، در صورتى كه « لامِ » اضافه چنين خصوصيتى ندارد .
براى « أُمَّةٌ » در لغت چندين معنا ذكر شده است ، از جمله جماعت ، قامت ، اندام ، استقامت ، نعمت و الگو « 1 » ؛ امّا اصل در همه آنها همانطور كه مرحوم شيخ طوسى گفته ، قصد است ؛ پس جماعت و گروه را امّت ناميدند چراكه آنها براى يك هدف و مقصد مشترك گردِ هم آمدهاند ؛ يا مقصود امام است بنا بر اين كه مردم به آن اقتدا مىكنند ؛ يا طلب است ، بنا بر اين كه همان مقصد ( آرزو ) يى باشد كه در پى آن هستند ؛ و يا به معناى قامت و اندام است ، بنا بر اين كه قامت در يك سمت كشيده و بالا رفته است « 2 » .
دلالت آيه نيز بر وجوب دعوت به خير و امر به معروف و نهى از منكر ظاهر است ؛ و ادامهى آيه تاكيدى بر اين مطلب است با اين بيان كه : رستگارى جامعه و رسيدن آن به سعادت ، و تبديل به
هامش
( 1 ) . نك : مجمع البحرين ، ج 1 ، ص 106 ، ت 108 ؛ موارد استعمال آن در هر كدام از اين معانى در بيان و سخن ادبا .
( 2 ) . التبيان ، ج 2 ، ص 549 . در تفسير آيهى شريفهى : « وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ » .