شارع سخن گفتيم . بيان شد عقل به روشنى ، حُسن اين امر را درك مىكند و معناى حكم عقل ، چيزى جز دركِ حُسن اين مطلب نيست . پس ، با بيان اين مطالب ، تمام اشكالاتِ مطرح شده پيرامون اين ديدگاه عقلى ، بر طرف گرديد .
دليل دوم : كتاب ( آيات قرآن كريم )
1 ) آيات ايجابى
آياتى از قرآن كريم ناظر به وجوب امر به معروف و نهى از منكر هستند . اين آيات عبارتاند از :
1 ) وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَأُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ؛ « و بايد برخى از شما مسلمانان ، خلق را به خير و صلاح دعوت كنند و امر به نيكوكارى و نهى از بدكارى كنند ، و اينها ( كه واسطه هدايت خلق هستند ) رستگار خواهند بود » « 1 » .
اين آيه در ادامهى آياتى است كه خداوند ، خطاب به مؤمنان ابتدا حكم افراد - يعنى امر به تقوا آنگونه كه حقّ آن است و هيچ باطلى در آن راه ندارد - و سپس حكم اجتماع - يعنى فرمانِ چنگ زدن به ريسمان الاهى ( كتابى كه از سوى خدا بر پيامبرش نازل شده ) ، و نهى از تفرقه - را بيان مىفرمايد . ظاهر آيه بيان چيزى
هامش
( 1 ) . آل عمران ( 3 ) : 104 .