علم وارث انبيا است . منظور اين است كه همانطور كه پيامبران موظّف هستند احكام و حقايق و قوانينى كه آوردهاند را گسترش داده و اجرا كنند تا مردم از آن بهره ببرند ، عالِم نيز موظّف به اين كار است ؛ و گفتيم اجراى تمام احكام شرعى تنها به دست حاكم مطلق ميسّر است .
ادّعاى اين كه : « منظور از علما ، امامان هستند » ، به ابتداى روايت كه دربارهى ثواب علم آمده ، بر طرف مىشود . علاوه بر آن ، روايات صريحى نيز وجود دارد كه نشان مىدهد منظور غير ائمّهى معصومين ( عليهم السلام ) هستند ؛ مانند : روايت مذكور در كتاب بحارالانوار كه اميرالمؤمنين ( ع ) به فرزندش محمّد فرمود : « تَفَقّهْ فِى الدّينِ فَإِنّ الْفُقَهَاءَ وَرَثَةُ الْأَنْبِياءِ إِنّ الْأَنْبِياءَ ؛ اى فرزندم در دين فقيه شو . چرا كه فقها وارثان انبيا هستند » « 1 » .
رواياتى ديگر نيز قريب به اين مضمون هست كه چگونگى استدلال به اين احاديث را نشان مىدهد . لذا ، دليلى براى طولانى كردن سخن و بيان تك تك آنها نيست .
دوم : مزاحمت مجتهدان نسبت به يكديگر
بحث بعد دربارهى اين است كه آيا مجتهدين مىتوانند براى يكديگر مزاحمت ايجاد نمايند يا خير ؟
توضيح : گاه يكى از مجتهدان متّصدى رياست و حكومت است
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 1 ، ص 216 ، ح 32 .