نكردند بلكه زيان ديگرى نيز متوجه آنان شد ، زيرا جزء هدايت شدگان محسوب نمىشوند . آنان حقيقت دين را درك نكردند از اين رو اين معامله كه سراسر زيان بود را انجام دادند و اين به خاطر عدم تعقل آنان و تقليد كوركورانه آنها بود .
آيه هفده
مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِي اسْتَوْقَدَ نَاراً فَلَمَّا أَضَاءتْ مَا حَوْلَهُ ذَهَبَ اللّهُ بِنُورِهِمْ وَتَرَكَهُمْ فِي ظُلُمَاتٍ لَّا يبْصِرُونَ ؛ مثل آنان ، همچون مثل كسانى است كه آتش افروختند و چون پيرامون آنان را روشنايى داد ، خدا نورشان را برد و در ميان تاريكىهايى كه نمىبينند ، رهايشان كرد .
اين مثال براى بيان حال منافقينى است كه در آيات قبل توصيف شدند و در اينجا براى ملموستر شدن كارها و عاقبت آنها دو مثال را بيان مىكند . منافقين نه تنها از لحاظ عذاب اخروى با ديگر مردم فرق مىكنند ، بلكه در دنيا نيز متفاوت هستند . فرد مؤمن در زندگى خود علاوه بر تلاش و خدمت به خلق خداوند ، رضايت او را نيز در نظر مىگيرد ، مصالح افراد و جمع را بر مصلحت خود ترجيح مىدهد ، همّ و غم او باز كردن گره از كار مردم است . اگر به والدين خود احترام مىگذارد ، رضايت خداوند را نيز در نظر مىآورد ، لذا هميشه قلبى آرام و سرشار از محبت خداوند دارد ، بر خلاف منافق كه نه تنها خدمتى نمىكند بلكه تا آنجا كه بتواند براى مردم ايجاد مشكل مىكند و منفعت خود را بر جمع ترجيح مىدهد . هدف او از
در پرتو وحى (فارسى) — صفحة 97
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٩٧