نمىبيند ، بلكه دنيا روز به روز بيشترمطابق ميل او مىشود و مال و منالش رو به افزايش مىگذارد ، همانند معاويه و حَجّاج و اين نه به خاطر لياقت آنهاست ، بلكه فقط به خاطر زياد شدن گناه آنان است ، زيرا خداوند مىفرمايد : أَنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ خَيرٌ لِّأَنفُسِهِمْ إِنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ لِيزْدَادُواْ إِثْمًا وَلَهْمُ عَذَابٌ مُّهِينٌ « 1 » ؛ فرصتى كه به آنها مىدهيم فقط به خاطر زياد كردن گناهان خود است و براى آنها عذابى خواركننده است .
آيه شانزده
أُوْلَئِكَ الَّذِينَ اشْتَرُوُاْ الضَّلَالَة بِالْهُدَى فَمَا رَبِحَت تِّجَارَتُهُمْ وَمَا كَانُواْ مُهْتَدِينَ ؛ همين كسانند كه گمراهى را به هدايت خريدند در نتيجه داد و ستدشان سودى به بار نياورد و هدايت يافته نبودند .
( اولئك ) : اسم است و اشاره به آيات قبلى دارد ، يعنى آنان كه مىگفتند ما به خداوند و روز جزاء ايمان داريم ، ادعاى واهى مىكنند ، چنين افرادى ضلالت را با هدايت عوض كردند .
( اشتراء ) : استبدال چيزى با چيز ديگر است ، « 2 » يعنى منافقين ضلالت را گرفتند و هدايت را رها كردند و ايمان را با كفر معاوضه نمودند تا سودى كنند ، اما در دنيا هيچ سودى نكردند .
فَمَا رَبِحَت تِّجَارَتُهُمْ وَمَا كَانُواْ مُهْتَدِينَ : منافقين نه تنها سودى
هامش
( 1 ) . سوره آل عمران ، آيه 178 .
( 2 ) . طبرسى ، مجمع البيان ، ج 1 ، ص 142 .