آيه ده
فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ فَزَادَهُمُ اللّهُ مَرَضاً وَلَهُم عَذَابٌ أَلِيمٌ بِمَا كَانُوا يكْذِبُونَ ؛ در دلهايشان مرضى است و خداوند بر مرضشان افزود و به سزاى آنچه به دروغ مىگفتند ، عذابى دردناك خواهند داشت .
مراد از قلب ، يا عقل است يا روح . منافقين مريضاند و قلوب آنها معيوب است به همين خاطر توان درك حقايق را ندارند و اگر مطلبى را درك كنند به خاطر مرضى كه در قلبشان است آن را اشتباه تأويل مىكنند ، يا از آن سوء استفاده مىكنند .
فَزَادَهُمُ اللّهُ مَرَضاً : از آنجا كه اسلام آوردن منافقين به خاطر منافع شخصى و ضربه زدن به مسلمين است و در باطن نه تنها اعتقادى به اين چيزها ندارند ، بلكه تمايل به هدايت نيز پيدا نمىكنند ، به همين دليل خداوند مرض آنها را زياد مىكند . افرادى كه درصدد اصلاح خود بر نمىآيند و با خدعه و نيرنگ امرار معاش مىكنند مريضاند و اين مريضى همانند غده سرطانى به ديگر جاها سرايت مىكند و هرچه بيشتر زندگى مىكنند ، از حق و حقيقت دور تر مىشوند ، و علت اينكه ازدياد مرض را به خداوند نسبت داد شايد اين باشد كه خداوند آنها را از جرگه هدايت خود خارج مىكند و راههاى هدايت را به روى آنها مىبندد .
وَلَهُم عَذَابٌ أَلِيمٌ : چون آنان اهل هدايت نيستند و مرض آنها نيز درحال گسترش است به همين خاطر عذابى دردناك براى آنها تهيه ديده شده است و اين عذاب به خاطر آن چيزهايى بود كه تكذيب مىكردند . بِمَا كَانُوا يكْذِبُونَ .
در پرتو وحى (فارسى) — صفحة 89
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٨٩