ولو به ضرر او تمام شود ، زيرا منشاء و زيربناى تمام معاصى دروغ است و اگر فردى دروغ نگويد گويا از تمامى معاصى نجات يافته است .
مشخصه سوم آنها ، حيلهگرى و نيرنگبازى آنهاست . در ظاهر طورى رفتار مىكنند كه گويا مؤمنترين افرادند ، اما هويت آنان به مرور زمان مشخص مىشود و اين نيرنگ زدن نه مخصوص مردم است ، بلكه با خداوند نيز از در فريب و خدعه وارد مىشوند و چون درك صحيح و كافى از امور ندارند گرفتار فساد و تباهى مىشوند .
چهارمين خصيصه آنان سفيه شمردن مسلمانان است . پيروان اسلام را افرادى سفيه مىشمارند كه عقل كافى ندارند ، سود و زيان را از هم تشخيص نمىدهند ، به جاى اين كه به دنبال زندگى راحت باشند خود را گرفتار جنگ و مصيبت مىكنند . از ديد آنها اين كارهاى مؤمنان سفيهانه است اما در واقع نوع نگاه و كارهاى آنان سفيهانه است .
آيه سيزده
وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ آمِنُواْ كَمَا آمَنَ النَّاسُ قَالُواْ أَنُؤْمِنُ كَمَا آمَنَ السُّفَهَاء أَلا إِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهَاء وَلَكِن لَّا يعْلَمُونَ ؛ و اگر به آنها گفته شود به خداوند ايمان واقعى بياوريد مىگويند آيا ما همانند كم خردان ايمان بياوريم .
أَلا إِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهَاء وَلَكِن لَّا يعْلَمُونَ ؛ اما اينان خود سفيهاند كه ديگران را سفيه مىپندارند ولى خود نمىدانند حال اگر ايمان هم بياورند ظاهرى است .
در پرتو وحى (فارسى) — صفحة 91
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٩١