مشركين و كفارى كه در زمان پيامبر اسلام زندگى مىكردند و حقانيت دين را درك كرده و معجزات پيامبر را مشاهده مىكردند و ايمان نمىآوردند و حق و حقيقت را مىپوشاندند ، اينگونه افراد قابل هدايت نمىباشند و انذار در آنها تأثيرى ندارد ، زيرا با اين كه حقيقت برايشان آشكار شد باز با جحد و عناد بر آن سرپوش گذاشتند و راه خود را عوض نكردند .
آيات پيرامون اوصاف متقين نيز حاوى قضاياى حقيقى است . اما بعد از آن يك قضيه خارجيه را بيان مىكند .
بيان مىكند : اين مردم كافر بعد از اينكه با پيامبر ودين اسلام آشنا شدند ، عدهاى همانند سلمان ، ابوذر و عبدالله ابى ، به اسلام ايمان آوردند و گروهى هم با شناخت حق و حقانيت به خاطر منافع خود و دشمنى با پيامبر اسلام ، حقيقت را پنهان كردند و ايمان نياوردند . انذار يا عدم انذار براى اينگونه افراد مساوى است و اين خاصيت كفر نيست بلكه خاصيت آن افراد است .
البته علامه طباطبايى در ذيل آيه مىفرمايد : بعيد نيست كه آيه به كفار وبزرگان قريش اشاره داشته باشد . « 1 » به هر حال اگر به آنها هم اشاره كند از باب مصداق است .
لا يؤمنون : اين قسمت از آيه در واقع خبر دادن از غيب است و به پيامبر مىفرمايد چه انذار بكنى و چه نكنى ، انذار تو فايدهاى ندارد .
هامش
( 1 ) . طباطبايى ، الميزان ، ج 1 ، ص 52 .