كسى ستم نمىكند يا بر خلاف حكمت كارى انجام نمىدهد . اين مسأله با سؤالى كه گاه مطرح مىكنند كه آيا خداوند مىتواند براى خود شريك خلق كند يا همانند خود را بيافريند ، متفاوت است ؛ چرا كه مورد اخير از محالات است و چنان كه در روايات هم آمده است - خدا هيچ وقت كار محال انجام نمىدهد و قدرتش به محال تعلق نمىگيرد - اما بحث ما از قبيل محالات نيست . اينگونه نيست كه خداوند نتواند توبه تائب را نپذيرد .
در روايت آمده است كه محمد بن مسلم از امام باقر ( ع ) نقل كرده كه آن حضرت فرمودند : اى محمد بن مسلم ! گناهان مؤمن كه از آن توبه كند آمرزيده است و بايد براى آينده پس از توبه و آمرزش ، كار خوب كند . البته اين تنها براى مؤمنان است . من گفتم : اگر بعد از توبه و استغفار از گناهان ، باز گناه كرد و باز توبه نمود ؟ در پاسخ فرمود : اى محمد بن مسلم تو گمان مىكنى بنده مؤمن از گناه خود پشيمان گردد و از آن آمرزش بخواهد و توبه كند سپس خدا از او توبهاش را نپذيرد ؟ ! « 1 » خداوند بفرمايد : ( توبوا الى الله ) ؛ توبه كنيد ولى توبه آنان را قبول نكند ؟ ! در اين صورت بر خلاف حرف خود عمل كرده است .
بنابراين خدا مىتواند توبه را نپذيرد اما بر خلاف وعده خود عمل نمىكند . قبول توبه از ناحيه او فيض است و وعده اوست و
هامش
( 1 ) . كلينى ، اصول كافى ، ج 4 ، ص 179 ؛ فقال : يا محمد بن مسلم ! اترى العبد المؤمن يندم على ذنبه و يستغفر منه و يتوب ثم لايقبل الله توبته ؟ ! قلت : فانه فعل ذلك مرارا ، يذنب ثم يتوب و يستغفر . فقال : كلما عاد المؤمن بالاستغفار و التوب عاد الله عليه بالمغفر و ان الله غفور رحيم .