خداوند مىفرمايد : يا أَيهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَة نَّصُوحًا . « 1 »
توبه يك انقلاب قلبى و روحى در انسان است ، نه صرفاً شركت در يك مراسم دعا و مداحى و گريه كردن در اثر تحريك احساسات . البته ما با هرگونه مراسمى مخالف نيستيم ؛ گاه ممكن است يك مراسم دعايى زمينه انقلاب روحى را در فرد ايجاد كند ، اما آنچه بايد دانسته شود اين است كه اينگونه مراسم يك امر است و حقيقت توبه امرى جدا از آن مىباشد .
مرحوم آقاى طباطبايى مىفرمايد : « 2 »
« يك توبه انسان ، دو توبه خداوند را به همراه دارد . در مرحله اول وقتى خداوند عنايت فرمايد و توفيق دهد ، بنده خدا خود به خود از گناه خود منصرف مىشود . اين انصراف از گناه و به سوى توبه آمدن ، خود يك حسنه است كه غير از لطف خدا امكانپذير نيست . پس از آن است كه انسان توبه مىكند و انقلاب روحى در وى پديد مىآيد ، كه متعاقب آن خداوند هم از عذاب و عقاب او بازمىگردد . بنابراين يك توبه انسان ، دو توبه خداوند - قبل و بعد از توبه شما - را به همراه دارد » .
پذيرش توبه
سؤالى كه مطرح مىشود اين است كه آيا مىتوان ملتزم شد كه بندهاى توبه كند و خدا توبهاش را نپذيرد ؟ پاسخ اين است كه اگر توبه انسان ، توبهاى واقعى باشد ، حتماً مورد پذيرش خداوند قرار مىگيرد ؛
هامش
( 1 ) . سوره تحريم ، آيه 8 .
( 2 ) . طباطبايى ، الميزان ، ج 1 ، ص 133 .