عليرغم توانايى بر نپذيرفتن ، مطابق وعده و فيض خود عمل مىكند .
اين آيات با دو آيهاى كه قبل از آن درباره مجازات مرد و زن زناكار خوانديم ، در ارتباط است و شايد با هم و يا قريب به هم نازل شده باشند .
فَإِن تَابَا وَأَصْلَحَا فَأَعْرِضُواْ عَنْهُمَا : پس اگر توبه كردند و اصلاح شدند ، پس رهايشان كنيد . ( تابا ) و ( اصلحا ) دو كار نيست ، بلكه به معناى اصلاح كردن حقيقت توبه است .
برخى مفسرين گفتهاند با توجه به ( تابا و اصلحا ) بايد هر دو توبه كنند و اصلاح شوند و توبه يكى از آنها كفايت نمىكند . « 1 » اما ممكن است گفته شود چون موضوع بحث دو نفر است صيغه تثنيه آمده و مقصود اين است كه اگر هر يك از آن دو توبه كرده و اصلاح شد از او اعراض كنيد و توبه هر دو با هم لازم نيست .
نكته ديگر اين كه اگر كسى عمل بدى را مرتكب شود ولى بعد از دستگيرى و قبل از محاكمه توبه نمايد ، آيا حاكم شرع مىتواند او را محكوم كند ؟ اگر بگوييم توبهاش پذيرفته نيست بر خلاف آن چيزى است كه در كتابهاى فقهى آمده است و اگر بگوييم توبهاش پذيرفته مىشود ، هر كس را كه دستگير مىكنند ، استغفرالله مىگويد و ديگر نبايد مجازات شود . به نظر من با توجه به آيه شريفه كه مىفرمايد : ( فان تابا و اصلحا ) اگر چنين شخصى ادعاى توبه كرد ما از او قبول مىكنيم اما مدتى او را تحت مراقبت قرار مىدهيم ، اگر
هامش
( 1 ) . طبرى ، جامع البيان ، ج 4 ، ص 393 .