اگر اين آيه را مربوط به زنا بدانيم به طور قطع با آيه قبلىاش هماهنگ نمىشود ، چرا كه در آيه اول فرمود آنان را در خانه حبس كنيد و در اين آيه مىفرمايد آنان را اذيت كنيد و اگر توبه كردند و صالح شدند رهايشان كنيد . به همين خاطر است كه برخى از مفسرين آيه دوم را مربوط به لواط دانستهاند . « 1 »
مرحوم آقاى طباطبايى ( ره ) مىگويد : اين آيه نمىتواند مربوط به لواط باشد ، چرا كه در مورد لواط روايت داريم كه پيامبر اكرم ( ص ) فرمودند هر دو را بكشيد ، لذا گفتهاند آيه اول مربوط به زناى محصنه و آيه دوم مربوط به زناى غير محصنه است و مشهورترين مفسرين نيز همين قول را اختيار كردهاند . « 2 »
احتمالات ديگرى هم مطرح است از جمله اينكه آيه دوم مربوط به زناست و آيه اول را نسخ كرده است . يا آيه اول مربوط به زناى زنان ثيب باشد و آيه دوم مربوط به زناى ابكار . اما واقعيت اين است كه نمىتوان به سادگى چيزى را به خدا نسبت داد و اين آيه از آيات مشكله است .
توبه و شرايط آن
آيه هفده
إِنَّمَا التَّوْبَة عَلَى اللّهِ لِلَّذِينَ يعْمَلُونَ السُّوَءَ بِجَهَالَة ثُمَّ يتُوبُونَ مِن قَرِيبٍ فَأُوْلَئِكَ يتُوبُ اللّهُ عَلَيهِمْ وَكَانَ اللّهُ عَلِيماً حَكِيماً ؛ توبه
هامش
( 1 ) . مانند ابومسلم و مجاهد ؛ ر . ك : شيخ طوسى ، التبيان ، ج 3 ، ص 144 ؛ مجاهد بن جبر ، تفسير مجاهد ، ج 1 ، ص 32 ؛ تفسير الجلالين ، ص 101 .
( 2 ) . طباطبايى ، الميزان ، ج 4 ، ص 235 .