پدر اوست ) مىباشد ، بلكه مىگويند اگر پدر نبود بر عهده كسى است كه پدر اوست ، يعنى عمودين .
برخى از عامه گفتهاند مقصود از وارث در آيه شريفه ، وارث پدر نيست ؛ بلكه وارث خود بچه يعنى اقرباى او مىباشد . « 1 » يعنى اگر بچه بميرد ، چه كسانى از او ارث مىبرند ؟ حالا كه زنده است همانها بايد روزى و لباس او را تأمين كنند . روايتى هم از حضرت امير ( ع ) داريم كه از آن حضرت سؤال شد اگر كسى بميرد و فرزند كوچك داشته باشد ، نفقه او بر عهده كيست ؟ حضرت فرمود : نزديكان و خويشاوندان كودك . « 2 » البته اين در جايى است كه بچه بزرگ باشد و مرتكب جنايتى شده باشد و در دسترس نباشد و اموالى هم نداشته باشد . اما اگر بخواهيم اين روايت را به ارث تعميم دهيم نيازمند دليل هستيم .
بنابراين با توجه به رواياتى كه در اين باب وارد شده است ما نمىتوانيم به ظاهر عَلَى الْوَارِثِ مِثْلُ ذَلِكَ عمل كنيم و وارث را به همه ورثه تعميم دهيم .
مرحوم آقاى طباطبائى وقتى به اين قسمت از آيه شريفه مىرسند آن را به فقه ارجاع مىدهند و پيرامون آن بحث نمىكنند . « 3 » البته بسيارى معتقدند كه اگر بچه خودش مالى دارد بايد از مال خودش
هامش
( 1 ) . فخر رازى ، التفسير الكبير ، ج 2 ، ص 463 .
( 2 ) . كلينى ، الكافى ، ج 6 ، ص 41 ؛ صدوق ، من لا يحضره الفقيه ، ج 3 ، ص 48 ؛ شيخ طوسى ، تهذيب الاحكام ، ج 7 ، ص 447 ؛ قضى امير المؤمنين : فى رجل توفى و ترك صبيا و استرضع له : قال : اجر رضاع الصبى مما يرث من ابيه و أمه .
( 3 ) . طباطبايى ، الميزان ، ج 2 ، ص 241 .