ساخت بدون جهت و عذر ، زمين را از او مىگيرند و به ديگرى واگذار مىكنند » . « 1 »
ح . رواياتى كه در ابواب سيزده و چهارده و پانزده و شانزده وسايل از كتاب احياى موات در فاصله چشمهها و قنوات وارد شده ، همه دلالت مىكنند كه حق استفاده از مواهب طبيعت مال همه است و كسى نبايد موجب محروميت و ضرر و زيان كسى شود .
از مجموع احاديث دانسته مىشود كه آب و نمك و مرتع و مواد سوختى و زمين خصوصيتى ندارند بلكه منظور همه مواهب طبيعت است كه به طور طبيعى وجود دارند و به همه مردم تعلّق دارند بنابراين كسى نبايد از آنها بيش از مقدار نياز بردارد و به انحصار خود درآورده و به شكل كالا بفروشد و ثروت انباشته كند در صورتى كه نيازمندانى باشند كه به اين مواهب طبيعى نياز داشته باشند .
ط . أبو خالد كابلى نقل مىكند كه حضرت ابى جعفر ( ع ) فرمود : « در نوشته على ( ع ) چنين ديديم : همانا زمين مال خداست و آن را به هر كسى از بندگان خود بخواهد واگذار مىكند و انجام امور به نفع صاحبان تقواست . من و اهل بيتم همانهايى هستيم كه خداوند زمين را به آنها واگذار كرده است و ما هستيم « متقين » . زمين تماماً از آن ماست .
هامش
( 1 ) . همان ، باب 17 ، ح 1 ، ص 345 : ] عن العبدِ الصالحِ ( ع ) قال : إنَّ الأرضَ للهِ تعالى جعلها وقفاً على عباده ، فمن عطل أرضاً ثلاث سنين متواليةً لغير ما علّة أُخذت من يده و دُفعت إلى غيره . . . [ .