است كه ما از آيات شريفه استفاده نموديم .
ب . از على ( ع ) نقل شده است كه فرمود : « جايز نيست كسى ديگرى را از نمك ، آب و وسيله احتراق منع كند » . « 1 »
ج . ابى بصير از حضرت أبى عبدالله ( ع ) نقل مىكند كه رسولالله ( ص ) از نطاف و اربعاء نهى فرمود ، سپس حضرت فرمود : منظور از أربعاء آب بندهايى است كه درست كنند و در پشت آنها آب را مهار سازند سپس به مقدار نياز از آن آب مصرف كنند و اضافى آن را نگه دارند و مردم را از آن محروم سازند . سپس فرمود : آن آب را نفروشيد و آن را به همسايه خود عاريه دهيد . و نطاف حق آبهاى است كه مورد نياز نباشد . پس حضرت مىفرمايد : آن را هم نفروشيد و به برادر يا همسايه خود عاريه دهيد . « 2 »
د . عقبة بن خالد از حضرت أبى عبدالله ( ع ) نقل مىكند كه رسولالله ( ص ) در ميان اهل مدينه درباره آبيارى نخلها چنين قضاوت فرمود : مردم از زيادى آب چاه منع نشوند ، و در ميان اهل صحرا چنين حكم كرد : جلو آب زيادى گرفته نشود تا به اين وسيله جلو زيادى
هامش
( 1 ) . همان ، ح 2 : ] عن على ( ع ) أنّه قال : لا يحلّ منعُ الملحِ و الماء و النارِ [ .
( 2 ) . همان ، باب 7 ، ح 1 ، ص 333 : ] عن أبى عبدالله ( ع ) قال : نهى رسولُ الله ( ص ) عن النطافِ و الأربعاءِ . قال : و الأربعاءُ أن يسنى مسناةً فيحمل الماء فيسقى به الأرضَ ثُمَّ يستغنى عنه . فقال : فلا تبعه و لكن أعره جارَكَ . و النطافُ : أن يكونَ له الشرب فيستغنى عنه . فيقول : لا تبعه ، أعره أخاكَ أو جارَك [ .