حقوقى و تاريخى ، زبان نمادين و رمز و سمبليك .
پس از اين توضيحات ، آنچه مورد نظر و بحث اين نوشته است ، قسم چهارم است كه مىخواهيم بدانيم زبان قرآن كدام است ؟ و با چه قالب و ميدانى از سخن ، خداوند با مردم سخن گفته است ؟ و در چه فضايى از كلام پيام خود را ارائه داده است ؟ در اين صورت است كه بسيارى از مشكلات ياد شده پيشين حل مىشود و موانع فهم صحيح بر طرف مىگردد .
به همين جهت براى روشن كردن زبان قرآن ، به سراغ يكايك اين زبانها مىرويم و كنكاش مىكنيم قرآن در ميان زبانها ، كدام يك از ويژگىهاى زبانهاى ياد شده را دارد و چه روش تفهيم و تفاهم را برگزيده است ؟ آيا روش قرآن از ديگر زبانها مستثناست يا ويژگىهاى يكى از زبانهاى ياد شده را دارد ؟
اقسام زبان
1 . زبان عرفى
زبان عرفى ، زبان عمومى تودههاى مردم در طبقات گوناگون اجتماعى از بزرگ و خردسال ، شهرى و روستايى ، باسواد و بىسواد است كه با آن زبان صحبت مىكنند و مىنويسند و مطالب خود را به ديگران منتقل مىكنند . اين زبان در عين حال كه صريح و روشن است ، ولى در آن همه كلمات در معناى حقيقى استعمال نمىشود ، بلكه مجاز ، كنايه ، تشبيه و تمثيل در آن به كار مىرود ، ولى به طور كلى اين زبان ، تودهاى و عموم فهم