حاصل نمىگردد . در اين صورت ، منظور از زبان قرآن شناخت روش دستيابى به مقصود است . اين قسم همان چيزى است كه در علم اصول بحث مىشود و سخن از وضع و دلالات مىشود و از قواعدى چون عام و خاص ، مطلق و مقيد ، مجمل و مبين بحث مىگردد .
تفصيل موضوع و موارد را مىتوان در بخش نخست علم اصول يعنى مباحث الفاظ ديد و حساسيتهاى اصوليون را در باب مقدمات فهم صحيح كلام ، دريافت .
3 - گاه منظور از زبان ، اسلوب محاوره و مستواى القاى كلام و برگزيدن مفاهيم مناسب نسبت به سطح شنوندگان و خوانندگان است . اين معنا نزديك به آن چيزى است كه در محاورات عمومى گفته مىشود :
چون كه با كودك سر و كارت فتاد * پس زبان كودكى بايد گشاد
زبان كودكى ، از نظر واژه و ادب ، قاعده مشخصى ندارد ، بلكه منظور سطح درك مخاطبان و افق همدلى با شنوندگان است . از اين رو ، نوعى سخن گفتن است كه رعايت حال مخاطب و شرايط درك و فهم آنان ، شده باشد .
4 - گاه منظور از زبان قرآن ، يعنى برگزيدن نوعى سخن مناسب با سطح و فضاى فرهنگى و علمى جوامع و محيطهاى آنان مىباشد كه در قالب معين سخن مىگويند و از مخاطبان خود توقع دارند در آن محدوده رابطه برقرار كنند . در اين نظر ، زبانها به اقسام مختلفى تقسيم شده است ، مانند زبان عرفى ، زبان ادبى ، زبان علمى و فلسفى و